30 yılın ardından gelen ilk barış dönemi olan 1999'da, hükümet ekonomik reformlar konusunda ilerleme kaydetti.  ABD ve Kamboçya arasında imzalanan ikili tekstil anlaşması, Kamboçya'ya ABD'ye tekstil ihracatında garantili kota sağlarken, aynı zamanda geliştirilmiş çalışma sartları, iş kanunu düzenlemeleri ve uluslararası çalışma standartları konusunda da teşvikte bulundu. 2001 ile 2004 yılları arasında büyük ölçüde turizm ve tekstil endüstrisinin desteği ile ekonomi, ortalama% 6.4 oranında büyüdü.  Ocak 2005'te DTO ile yapılmış olan tekstil ve giyim anlaşması bitince, Kamboçya orijinli tekstil üreticileri Çin ve Hindistan gibi daha ucuz tekstil üreten ülkelerle direkt olarak rekabet etmek zorunda kaldı.

2005 yılının ilk verilerine göre GSMH büyümesi tahmin edilenin % 3 oranında altında olsa da, giyim endüstrisinin performansı IMF'nin 2005 yılı için % 6 oranında büyüme tahmin etmesine neden olacak düzeydeydi.  200.000'den fazla çalışanı olan parlak giyim endüstrisini kaybetme olasılığı  ile karşı karşıya kalan Kamboçya hükümeti, alıcılarını memnun etmek için yüksek çalışma standartlarını koruma politikasının devamı kararı aldı. 2005 yılı Eylül itibarı ile turizm endüstrisi, sayıları bir milyonu aşan yabancı turist ile hızla büyümeye devam ederken, kamboçya suları altında bulunan petrol ve doğal gaz kaynakları da devlet için yeni bir gelir kaynağı oluşturuyor. Uzun vadeli ekonomik kalkınma, altından kalkması zor görünse de hükümet, Dünya Bankası ve IMF gibi ikili ve çoklu bağışçılarla çalışmaya ve acil ihtiyaçlarını gündeme getirmeye devam etmektedir. Kamboçya hükümetinin yolsuzluğu önlemek için adım atması koşuluyla, çeşitli kurumlar, Aralık 2004'te 504 milyon USD yardım sözünde bulunmuştur.  Önümüzdeki on yıl içinde Kamboçya'nın altından kalkması gereken ekonomik hedef, ülkenin nüfus dağılımındaki dengesizlik ile başedebilecek bir ekonomi ortamı yaratmak ve yeterli iş olanağı sağlayabilecek özel bir sektör yaratmak olmalıdır.  Nüfusun % 50'den fazlası 20 yaşın altındadır, insanlar özellikle hiçbir altyapısı olmayıp, yoksulluk içinde yaşayan kırsal kesimde, eğitim ve üretim becerilerinden yoksundur ve nüfusun %75'i karın tokluğuna çiftçilik yapmaktadır.